Herstellen van burn-out is a bitch

Op de een of andere manier kom ik hier toch altijd weer terug. Het schrijven. Het voelt als ademen, eten, slapen. Iets wat mijn lijf automatisch doet om te overleven.

Ik dacht dat het een coping was, vanuit een tekort uit mijn jeugd het gat vullen met woorden. Gehoord willen worden. Mezelf uitleggen, mezelf begrijpen. Validatie van mensen die me begrijpen, steunen, adoreren. Wat goed van jou dat je dat schrijft. Wat schrijf je dat mooi.

Maar dat is het niet. Ik wil het ook niet. Ik schrijf niet voor hen. Ik schrijf omdat ik het niet laten kan. Net als ademen, net als slapen.

Ik kon alleen maar ademen. Stil en met een vol hoofd zat ik daar. Niks kon me blij maken of maar heel even en eigenlijk alleen maar omdat ik het deed. Elke dag vroeg ik me af, ben ik vandaag al beter? Ga ik vandaag nou echt iets doen? Raak ik niet in paniek, kan ik meer dan drie dingen onthouden?

De basis; eten, drinken, slapen, aankleden, tanden poetsen, uitrusten. Bij die basis hoorde ook: zacht zijn voor mezelf, mezelf niet pushen, mezelf niks kwalijk nemen, mezelf niet dwingen, mezelf tijd geven, liefde geven, uitrusten en bijkomen. Maar als je dat nooit hebt gedaan, dan weet je niet hoe dat moet. Ik wist niet hoe dat moest en elke dag vroeg ik mezelf af; HOE doe je dat? WAT moet ik doen? Vertel het me!

En het enige wat ik moest doen was…. niks.

Mezelf strippen van gedachten. Mezelf (liefdevol) begrenzen in ‘moeten’. Weet je hoe moeilijk dat is? Hoe kan je niet denken? En hoe kan je niet alle dingen denken die je altijd denkt?

Denk positief! hahahaha…. ok. Ik ben mooi. Ik ben prachtig. Ik kan het.

Ik geloof het niet omdat mij is geleerd; ik ben niet genoeg, ik ben lui, ik ben nonchalant, ik doe niet genoeg. Dat wás mijn basis. Een basis als kind wat er in is geslagen en dat probeer ik nu (weer dat woord) l i e f d e v o l te veranderen in positief, helpend, stimulerende gedachten. Wat je er in slaat, sla je er niet zomaar uit. “dat rammen we er wel in” werd er wel eens gezegd, en bedankt. Kan ik het er nu ook weer uitrammen? Nee nee, liefdevol. Zijn. Acceptatie. Verwerken. Doorvoelen.

Ben zo teringgaar met helen maar ik ben halverwege. Althans, halverwege van wat er nu speelt. Want… zo zegt men… helen is nooit voorbij. Leuk he die gedachte. Dat als ik straks het gevoel heb dat ik ergens ben, dat waarschijnlijk over een aantal jaar wel weer iets nieuws geheeld moet worden. Of gewoon leven, dat er iets enorms emotioneels gebeurd dat ik daarmee moet dealen. Life sucks.

Met één been in een nieuwe wereld, een wereld die voor mij onbekend is maar voor heel veel mensen heel gewoon. Een wereld waar ik mag bestaan gewoon zoals ik ben, met fouten, met onhebbelijkheden, maar ook met alle prachtige dingen die mij mij maken. Die prachtige dingen die ik altijd klein heb gemaakt (en mijn fouten heel groot).

Elk beetje ruimte wat ik pak voor mezelf, hoe klein ook voelt als egoistisch, lui, onbekwaam, onproductief, niet aardig (en god weet dat ik zo graag door iedereen aardig gevonden wil worden – hier kots emoji). Dus die voet in die nieuwe wereld voelt als lava. Ga daar maar staan.

En pas als ik die stap heb gezet merk ik; het is helemaal geen lava, het is een groene weide vol met wilde bloemen. Weird. Was dat altijd al zo? Waarom heeft mij dat nooit iemand gezegd? Hoezo kom ik daar nu pas achter? En doordat ik jarenlang in die donkere kelder heb gezeten vertrouw ik die lava elke keer niet. NEE, LAVA. oh nee, gras. Uh? WTAF.

Tijd is een illusie maar tijd is ook meetbaar. 7 maanden geleden zat ik in een hel, niet in staat om die deur te openen. Niemand die mij kon helpen om die deur open te krijgen, shitload van bagage wat netjes opgesloten lag en als een mentos in een cola fles was ontploft in mijn gezicht. Maanden van angst, paniek, vermoeidheid, leegte, mist, gebrek aan alles.

En nu… schrijven. Stapjes. Therapie. Minder terugvallen, en minder heftig en minder lang. Regelmatig eten, douchen, opruimen, kleine beetjes zonlicht in mijn hoofd en die kleine stapjes op die weide met die wilde bloemen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar boven