Burn-out en trauma heling

Ik zit met een burn-out thuis. Het kwam niet helemaal als een verrassing en toch had ik er erg veel moeite mee om me ziek te melden. Maar als je meltdowns krijgt rond een uur of 4 in de middag omdat ik te overprikkeld ben en niet naar mijn eigen grenzen heb geluistert, duizelig wordt, niet eet en mijn huis een zooitje wordt en ik het niet meer kan bijbenen… dan wordt het tijd. 

Ik kón ook niet anders, fysiek, zinnen niet kunnen lezen, kwartier doen over één mail. Dissocieren als mensen tegen me praten omdat er niks meer bij kan. Hele dag imposter syndroom omdat ik wilde doen alsof ik het wél allemaal aankon en me niet wilde aanstellen terwijl het gewoon écht niet ging thuis. Al vier jaar niet regelmatig consistent sporten, ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst naar de bioscoop ben geweest. Uit eten, een date, afspreken met een vriendin mondjesmaat, soms ook omdat ik er niet onderuit kan. Allemaal omdat ik er de energie niet voor heb en als ik ging kostte het me meer energie dan het me opleverde omdat ik consistent mijn eigen grenzen en behoeften aan het negeren was. 

Ging nergens over. 

Mijn burn-out komt omdat ik niet goed naar mijn eigen grenzen luister of kan luisteren omdat ik ze niet herken, dat ik vervolgens ze weet en ze negeer of half doe, en dat ik niet goed voor mezelf zorg. Waarom? Omdat ik mijn trauma nog niet heb verwerkt en daardoor een diep – heel diep gevoel heb dat ik het allemaal niet waard ben, dat ik geen ruimte mag pakken en dat als ik dat wel doe dat mensen mij in de steek laten. Net als hoe ik als kind in de steek ben gelaten, niet ben beschermd, mijn gevoel en emoties moest onderdrukken (en een glimlach op mijn gezicht moest toveren) en mij niet mocht en kon beschermen voor geweld, misbruik en manipulatie. Daarom doe ik zo mijn best op werk, op verjaardagen of als je me wel ziet. Externe validatie. Alleen ben ik daarna compleet uitgeput. 

Uh… maar zo ken ik jou helemaal niet. 

Nee, want mijn superpower is net doen alsof, ik heb al 33 jaar ervaring en ik ben met een militair regime opgeleid en lijfstraffen. Vergeet de lijfstraffen niet. 

Elke complex trauma overlever trouwens, en allemaal op verschillende manieren. Vecht, vlucht, vleien of verstijven en geloof me dat kan er héél anders uitzien dan je nu denkt.  

Bij mij staan vleien en verstijven bovenaan. En die wisselen onderling. Soms is de één meer automatisch, bijvoorbeeld als ik iemand tegenkom onverwachts en die maakt een grapje die helemaal niet leuk is en dan ga ik automatisch meelachen en soms nog even een zelfde soort grapje of opmerking erbovenop. Dat is mijn strategie, vleien, meelachen, de-escaleren, zorgen dat mensen vrolijk en tevreden zijn. En verstijven, ja, gewoon net als in de dierenwereld jezelf voor dood houden en dan gaan ze misschien wel weg. Als niet dan kunnen we altijd nog dissocieren en dan zijn we er mentaal gewoon ff niet bij (ook reactie vluchten). Pas als we h e l e m a a l in een hoek gedrukt staan, en we kunnen geen kant op, en ik heb alles geprobeerd… dan kom ik in actie. Dan word ik een leeuwin, dan sla ik iedereen omver, ik steek je in de fik als het moet. Ik ben bang voor haar. Ze heeft mij al meerdere keren op cruciale momenten echt goed geholpen, maar zelfs toen was ze maar voor 85% aanwezig. 

Ik ben bang voor die overige 15% als ik dat loslaat. 

Anyway, mijn burn-out komt omdat ik dus vorig jaar in januari aan mijn PTSS moest werken en heb gedaan, met succes, daarna deel aan cptss en toen een zijweggetje moeten pakken met Emotie Regulatie, en ondertussen ging ik full focus op werk. Mijn relatie was uit, dus daar was geen drama en na 2 jaar depressie (2020) en alle therapie en alles wat ik had gelezen MOEST het wel beter gaan toch? Toch? 

Fake it till you make it. Kop op. Schouders eronder. Van stilzitten wordt niemand beter. Als je gaat doen, komt de rest vanzelf. niksnut. sukkel. zieligerd. aansteller. 

Voor degene die het (nog) niet snappen, dat is mijn trauma wat tegen me spreekt. Die ervoor zorgt dat ik over mijn behoeften en grenzen heen stap en waardoor ik nu in een burn-out zit. 

De afgelopen vier jaar dus alleen maar gewerkt, aan mezelf of aan werk. En helemaal niet verder gegaan met die open wond en mijn vroegkinderlijk trauma, althans… nou nou, ik heb héél veel gelezen, maar niet GEVOELD. Niet gerouwd. Niet een plekje gegeven (kokhalsneiging). 

Dus nu ben ik aan het voelen. Mijn innerlijke kind aan het reparenten. Mijn trauma in het werkelijke licht aan het zetten wat ik nooit heb gedaan omdat ik er gewoon liever niet teveel aan wil denken – en hoe erg is het nou, er zijn mensen die hebben het veel erger meegemaakt. Het was wél erg. En ik ga je daar nu niet veel meer over vertellen want dan ga ik janken maar 4 jaar. Tot mijn 15de. Een klein meisje (en ik was superschattig) van 4 jaar die zulke enorme smerige dingen heeft meegemaakt, in mekaar werd geslagen, vernederd, en geen liefde kreeg, niet getroost werd, haar handen omlaag moest houden als ze klappen kreeg, niet mocht huilen en naar haar kamer moest omdat ze ‘zo walgelijk was dat ze niet naar haar konden kijken’. 

Eh ja, en dat moet ik nu gaan (door)voelen. Terug naar die momenten en mezelf als klein meisje gaan verzorgen en beschermen, want ik ben wel uit die situatie maar in feite doe ik het nu allemaal mezelf aan. In mijn hoofd en daardoor ook in mijn gedrag en leven. 

En dat is gewoon niet ok. 

Hieronder de link naar het boek wat mij hier nu bij helpt. 

Pete Walker – Complexe PTSS

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer lezen?

Scroll naar boven